معرفت و شک

تعریف سه‌جزئی

از افلاطون تا قرن بیستم، دانش معمولاً باورِ صادقِ موجه تعریف می‌شد. اما گتیه با مثال‌هایی نشان داد ممکن است هر سه شرط برآورده شوند و باز هم بگوییم «نمی‌دانست»، چون باور به‌طور تصادفی صادق بوده است.

شک دست‌کاری

دکارت با شک روش‌مند، حتی وجود جهان بیرون را معلق کرد و به «می‌اندیشم، پس هستم» رسید. هیوم نشان داد استقرا و علیت را نمی‌توان به‌طور قیاسی توجیه کرد. شک، مرزِ دانش و ایمان را آشکار می‌کند.

پاسخ‌های امروز

برون‌گرایی معرفتی می‌گوید باور ما می‌تواند موجه باشد حتی اگر نسبت به توجیهش آگاه نباشیم. زمینه‌گرایی می‌گوید معیار دانش به بافت وابسته است. هیچ پاسخ، شک را کاملاً نمی‌بندد؛ شاید همین گشودگی، ارزش فلسفه باشد.