هویت شخصی

تداوم روانی

لاک هویت شخصی را به آگاهی و حافظه گره زد: تا وقتی خاطرات و تجربه‌های گذشته را به خود نسبت می‌دهم، همان شخصم. پارفیت این را رادیکال‌تر کرد: شاید «من» یک جوهر پایدار نباشد، بلکه زنجیره‌ای از ارتباط‌های روانی باشد.

تداوم بدنی

برخی هویت را به پیوستگی بدن و مغز می‌بندند. اما اگر مغز پیوند بخورد، یا دو نیمهٔ مغز به دو بدن منتقل شود، شهودهای ما دچار تناقض می‌شوند. آزمایش کشتی تسئوس همین تنش را در اشیاء نشان می‌دهد.

روایت

رویکرد روایی می‌گوید من داستانی هستم که برای خودم و دیگران روایت می‌کنم؛ هویت، انسجامِ این روایت است. پرسش این است: چه کسی این داستان را می‌نویسد و تا چه حد می‌تواند آن را بازنویسی کند؟