هری فرانکفورت (Harry Frankfurt)

فرانکفورت در مقالهٔ «آزادی اراده و مفهوم شخص» (۱۹۷۱) میان خواست‌های مرتبهٔ اول (خواستنِ چیزی) و خواست‌های مرتبهٔ دوم (خواستنِ اینکه چه چیزی را بخواهیم) تفکیک می‌کند. آزادی وقتی است که خواستِ مرتبهٔ اولِ ما با خواستِ مرتبهٔ دوم هم‌سو باشد.

«موارد فرانکفورت» نشان می‌دهند شخص می‌تواند مسئول باشد حتی اگر نتواند جز این عمل کند، چون آنچه اهمیت دارد نحوهٔ شکل‌گیری کنش از دلِ خواست‌های خودِ اوست، نه صرفِ وجود بدیل.